بعضی از شادی ها....

بعضی از شادی ها را دیگران خراب کردند،

خیلی از خوشی ها را خودمان کوفت خودمان کردیم

زندگی است دیگر …

یک وقت هایی نوک پا نوک پا راه میروی که خیس نشوی،

یک زمانی هم همه ی دار و ندارت را به آب میزنی، دل به دریا میزنی …

هر چه هست داستان یک لحظه است، یک آن ، یک مهلت ، یک فرصت

اصلا یک “فرصت” را بگذاری که بگذرد؛ “این زمان” میشود ” آن زمان ” …

میشود بسان چای یخ کرده ی روی میز

که با عشق دم کرده بودی و یادت رفته، سرد شده، از دهان افتاده …

طعم تلخ و گس شده اش حالا با هیچ قند و شکلاتی به مذاق هیچ طبعی

خوشنمی آید …

خورده نمیشود که نمی شود، باید بریزیش دور …

“فرصت” را که بگذاری بگذرد میشود مثل آبِ تنگِ ماهی که به وقتش

عوض نشودآنوقت دیگر آن ماهی هم ماهی نمی شود …